บทที่ 7 พาสำรวจบ้านในมิติ

จางเลี่ยงรุ่ยจึงได้เดินตามนางเข้าไปด้านใน เขาสนใจกับข้าวของที่นางใช้ไม่น้อย

“สิ่งนี่คืออันใด” เขาชี้ไปที่ไมโครเวฟ ที่นางกำลังอุ่นอาหารอยู่

“ที่อุ่นอาหาร ดูนี่ เพียงแค่นำใส่เข้าไป แล้วกดปุ่มตรงนี้” นางดึงเขาเข้าไปใกล้ เพื่อจะสอนให้เขาใช้เครื่องใช้ไฟฟ้า นางยังต้มน้ำจากกาน้ำร้อน เพื่อชงกาแฟอีกด้วย

“ที่ที่เจ้าอยู่ล้วนใช้ของเหล่านี้รึ” เขาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“ใช่แล้ว ไว้ข้าจะสอนให้ท่านใช้ทุกอย่างที่อยู่ในนี้”

เพียงไม่นานอาหารก็ถูกยกไปวางบนโต๊ะทานข้าว หลินเยว่ชงกาแฟให้จางเลี่ยงหลงได้ลองดื่มด้วย

“ท่านลองชิมของข้าก่อนว่ากินได้หรือไม่” เพราะว่านางกินกาแฟดำ ไม่รู้ว่าจะกินยากเกินไปสำหรับเขาหรือไม่

กลิ่นหอมของกาแฟดึงดูดความยากอาหารให้เลี่ยงไม่น้อย เขายกกาแฟดำของนางขึ้นจิบเล็กน้อย แต่ก็ต้องทำสีหน้าประหลาดออกมา

“ฮ่า ฮ่า ท่านคงดื่มแบบข้าไม่ได้ รอสักครู่” นางนำแคปซูลกาแฟรสลาเต้ใส่เครื่องชง ก่อนจะนำมายื่นส่งให้เลี่ยงรุ่ยได้ลองดื่มอีกครั้ง

ครั้งนี้จางเลี่ยงรุ่ยพอใจไม่น้อย เมื่อกาแฟที่เขาดื่มมีรสชาติกลมกล่อม ดื่มง่ายกว่ากาแฟดำของหลินเยว่มากนัก

“ยังมีให้ลองอีกหลายรส ไว้ข้าจะทำให้ท่านลองทุกรสชาติก็แล้วกัน” นางยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะอาหาร

แต่เมื่อเห็นโต๊ะกินข้าว เลี่ยงรุ่นก็ต้องแปลกใจอีกครั้ง เมื่อตรงกลางของโต๊ะมันสามารถหมุนได้ ไม่ว่าอาหารจะอยู่ไกลเพียงใดก็ไม่ต้องลุกขึ้นไปตัก เพียงแค่หมุนให้มาอยู่ตรงหน้าก็ได้แล้ว

“ยังมีของประหลาดอีกมาก ไว้ท่านจะต้องตกใจอีกไม่น้อย”

เมื่อทั้งสองกินเสร็จเรียบร้อย จางเลี่ยงรุ่ยจะเก็บไปล้างเช่นที่เขาทำทุกที ก็ถูกหลินเยว่นางร้องห้ามไว้เสียก่อน

“ไม่ต้อง ท่านดูนี่” นางถือจาน แก้วที่ใช้แล้ว ไปวางลงในเครื่องล้างจาน พอกดปุ่มล้างให้มันทำงาน เพียงครู่เดียวจานชามก็สะอาดจนน่าประหลาดใจ

“ช่างน่าอัศจรรย์นัก” เขาอดจะทึ่งไม่ได้ ไม่รู้ว่าคนที่คิดสิ่งนี้ขึ้นมาได้ ต้องเก่งกาจมากเพียงใด

“เห็นหรือไม่ อะไรก็ง่ายไปเสียหมด” นางยังพาเขาเดินไปดูห้องซักล้าง ที่มีเครื่องซักผ้าและเครื่องอบผ้าแห้ง โดยไม่ต้องนำไปตากแดด ทั้งยังพาไปดูห้องน้ำที่นางแสนจะภูมิใจอีกด้วย

“หากท่านต้องการใช้ เพียงแค่นั่งขับถ่าย เมื่อเรียบร้อยแล้วก็กดปุ่มนี้” นางชี้บอกปุ่มด้านข้างที่กดของเสียที่อยู่ด้านในทิ้งไป และปุ่มฉีดล้างอัตโนมัติ ให้เขาเข้าใจทุกขั้นตอน

“ท่านดูนี่” นางเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำ พร้อมทั้งเปิดระบบน้ำวนและระบบฟองอากาศให้เขาได้ดูด้วย

ในหัวของจางเลี่ยงรุ่ยมีแต่คำถาม ว่าผู้ใดกันที่สามารถสร้างสิ่งต่างๆ เหล่านี้ออกมาได้ เขาไม่อยากเชื่อว่าที่ที่นางจากมาจะรุ่งเรืองมากถึงเพียงนี้

เมื่อเดินสำรวจบ้านของหลินเยว่อยู่นาน จางเลี่ยงรุ่ยก็เกิดความกังวลขึ้น

“ต้องออกไปได้แล้ว”

“เพราะอันใด” นางมองเขาอย่างไม่เข้าใจ นางคิดว่าจะไปอาบน้ำเสียหน่อยแล้วค่อยกลับออกไป

"หากข้ายังไม่ไปจัดการให้อาหารหมู อาหารไก่ จะเกิดปัญหาขึ้นได้” เขาไม่อยากจะให้นางโดนตำหนิไปกับเขาด้วย

“วันนี้ไม่ต้องทำแล้ว ท่านเจ็บตัวมากเพียงนี้ยังต้องทำอีกรึ” นางเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดเขาถึงต้องยอมนางฮั่วซื่อมากเพียงนี้ด้วย

“อาเยว่ ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องถูกตำหนิไปด้วย”

“เหอะ ผู้ใดสนกัน จะด่าข้าก็ด่าเถิด” นางเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอม

“มิได้ ข้าเป็นสามีเจ้า ไม่อยากจะให้ผู้ใดว่าเจ้าได้”

 หลินเยว่มองหน้าจางเลี่ยงรุ่ยอย่างเหนื่อยใจ “เหตุใดท่านต้องยอมมากถึงเพียงนี้ด้วย”

“ต่อให้ท่านย่าจะดุด่าข้าหรือทุบตีข้า อย่างน้อยนางก็ให้ที่หลับนอนและอาหารกับข้าทุกมื้อ” แม้จะกินไม่อิ่มท้องก็ตาม

“เลี่ยงรุ่ย ท่านมีทางเลือกอื่นมากมาย เหตุใดต้องทนด้วยเล่า” หากนางโดนกระทำเพียงนี้ไม่รู้ว่าจะทนได้เท่าเขาหรือไม่

“ข้าโดนเช่นนี้มาตั้งแต่เล็กแล้ว จะมาบอกว่าตอนนี้ทนไม่ได้ก็คงจะน่าขันไม่น้อย” แววตาของเขาเศร้าลง เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนต้องทนโดนโขกสับเยี่ยงทาสมานานนับสิบเก้าปี

“ท่านเคยคิดจะแยกบ้านหรือไม่” นางยื่นหน้าเข้าไปถาม

“เคย แต่จะแยกไปที่ใดเล่า ท่านย่าคงไม่ยอมแน่” เพราะเขาเป็นแรงงานของบ้านจะให้แยกตัวไปคงไม่มีใครยอม

“เอาเถิด เรื่องนี้ค่อยว่ากัน หากเจ้าจะออกไปข้าก็ไม่ห้าม แต่เลี่ยงรุ่ย ข้าไม่เหมือนท่าน ข้าทนการถูกรังแกไม่ได้ หากต่อไปต้องโดนมากกว่านี้ ข้าคงต้องขอแยกทางกับท่าน” นางเอ่ยออกมาตรงๆ ถ้าจะให้ทั้งชีวิตนางมาทิ้งอยู่ในสภาพเช่นนี้นางก็ไม่เอาเช่นกัน

ต่อให้ได้สามีที่ดีเช่นเขานางก็ไม่ต้องการ ต่อไปหากนางคิดจะสร้างตัว ไม่ใช่ว่าต้องยกเงินที่หามาได้ให้ท่านย่าของเขาเสียหมดเลยรึ

จางเลี่ยงรุ่ยเข้าใจความหมายที่นางสื่อออกมา เขาได้แต่เม้มปากแน่นและมองนางอย่างเข้าใจ ความเป็นอยู่ของนางและเขาคงแตกต่างกันอย่างมาก นางคงไม่อยากเสียเวลาทั้งชีวิตอยู่กับเขาที่ดูเหมือนไม่มีสิ่งใดเลย

ทั้งสองออกจากมิติก็ได้ยินเสียงนางฮั่วซื่อด่าทอจางเลี่ยงรุ่ยและนางอยู่ ที่ไม่ยอมออกมาจากห้อง เพื่อทำอาหารและหาอาหารให้สัตว์เลี้ยงในเรือน

“เหอะ หากไม่ทำงานก็ไม่ต้องกินข้าว” นางฮั่วซื่อตะโกนด่าทอหลินเยว่ต่ออีกหลายประโยค นางก็ไม่คิดที่จะออกไปจริงๆ